يه دهه از اتفاقِ دوم خرداد گذشت. روزي كه تنها يك اتفاق بود. ولي اتفاق‌ها در اين جهان از بين نمي‌روند. يك اتفاق، اتفاق ديگري را تضمين مي‌كند و آن خود دليل اتفاق ديگري مي‌شود.

فكر مي‌كنم دوم خرداد اگر فراموش بشود، باز هم مثل پوست موزي در پياده‌رو اين جامعه مي‌ماند تا شايد سال‌ها بعد يكي يا عده اي رويش بلغزند.

منتظر مي‌مانيم.