وقتی مرده باشیم!

روزي بي اهميت است
سپس
كاميوني انبوه از شن
از كنارم مي گذرد
هوا گرم نيست
كه در نامه براي كسي بنويسم
هنوز قلبم در سينه ام مي طپد
با صداي بمبي به عابران
مي گويم : صبح بخير
عابران مرده اند.*

در حادثه است که بیدار می­شویم. مثلا خواب باشی، خواب تو را برده باشد به مه­دود لندن، قدم می­زنی، اتوبوس قرمزی از کنارت رد می­شود، مه­دود شکافته می­شود و تو دست­هایت را در جیب پالتو فرو می­کنی...  بیدار که شدی، گوشی را که روشن کردی، sms می­رسد، مرده! کسی که سال ها پیش می­شناختی، مثلا یک همکلاسی، یادش هم نمی­افتاده­ای، حالا که مرده مغزت لایه روبی می­شود، پیشانی­ات را جمع می­کنی یادت بیاید... قدم می­زدیم، بستنی می­خوردیم، کوله پشتی­اش رگه­ی قرمز بزرگی داشت در زمینه­ی سیاه...

سیگاری روشن می­کنی می­نشینی لبه­ی تخت و موهایت را دور دست می­پیچانی که بیشتر یادت بیاید. خب فقط یک بستنی خوردن بوده و قدم­زدن و کوله­پشتی و... اینکه یادش می­رفت سر کلاس بیاید بعضی وقتها... دستش را که می­کرد توی جیب، جرات نداشتی رد کنی. انگار مادرت باشد یا خواهر بزرگت، تو کوچک باشی، مثلا 12 سال یا آخرش دیگر 15 سال، یک روز اول پاییز رفته باشید بیرون. بالا پایین می­پری، کوله پشتی­ات را می­دهی برایت بیاورد، می­افتی دنبال هر جانوری که ببینی، بستنی که می­خرد، یا یک سیگار، فقط می­خندی...

حادثه­ها در یک ثانیه اتفاق نمی­افتند، گنجایش یک ثانیه این همه نیست. مثل جوشیدن آب است. آب گرم می­شود، گرم می­شود، دمایش زیاد می­شود، وقتی اولین غل را زد، تازه می­فهمی جوش آمده؛ ولی خیلی وقت است ...

ولی ما در ثانیه­ها می­خواهیم زندگی کنیم، انگار تاس انداختن باشد یا کشیدن یک کارت حین بازی. شاید هم خاصیت زنده­ها این است، تا وقتی بخواهند بمیرند که کم کم می شوند. به قول دوستی کم کم کم، کم می شوند. لازم نیست هم حتما خواب باشی یا گوشی را خاموش کرده باشی. می شود روشن باشد تو هم آهنگ گوش کنی و به این فکر کنی که چقدر خوب بود الان اینجا بود، یکدفعه  sms  بیاید که ...

حادثه ها در ثانیه اتفاق می افتند؟ یا چند ثانیه؟ یک sms مگر چقدر جا دارد؟ 21 گرم؟" 21 گرم چقدر است؟ وزن یک شکلات؟ یک مرغ مگس خوار؟ یک سکه؟" _**

یک sms در ثانیه 21 گرم وزن دارد، 21 گرم.

* _{پیانِ شعری از احمد رضا احمدی}

_{** آخرین ثانیه های فیلم 21 گرم، مونولوگ شان پن روی تخت بیمارستان.}

قرار بود اينجا ادبيات صرف ننويسم. گاهي هم چيزهايي كه فكر مي كنم ربطي به خودم دارد. اين هم يكي از اين ها:

صدام اعدام شد. صدام اعدام شد. صدام اعدام شد. صدام اعدام شد. ....

(كسي مي تواند پشتِ اين كلمات تكراري را بخواند؟)